του δημητρίου Χρ.Μασούρη

Υπάρχει μια βασική αρχή στη διοίκηση που δεν επιδέχεται παρερμηνείες: το δημόσιο χρήμα δεν ανήκει σε αυτόν που το διαχειρίζεται.

Δεν είναι χρήματα του δημάρχου. Δεν είναι χρήματα των αντιδημάρχων. Δεν είναι χρήματα μιας δημοτικής αρχής, μιας παράταξης ή οποιουδήποτε αιρετού θεωρεί ότι, επειδή κέρδισε μια εκλογική αναμέτρηση, απέκτησε και το δικαίωμα να διαχειρίζεται τα οικονομικά του Δήμου σαν να πρόκειται για προσωπικό του ταμείο.

Το δημόσιο χρήμα είναι χρήμα των πολιτών.

Και ακριβώς γι’ αυτό απαιτεί σύνεση, λογική, διαφάνεια και —πάνω απ’ όλα— σεβασμό.

Κάθε ευρώ που δαπανά ένας Δήμος πρέπει να μπορεί να δικαιολογηθεί. Να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος. Συγκεκριμένη ανάγκη. Συγκεκριμένο όφελος για την κοινωνία.

Δεν αρκεί μια υπογραφή.

Δεν αρκεί μια απόφαση.

Δεν αρκεί το γνωστό «είμαστε διοίκηση και αποφασίζουμε».

Η διοίκηση δεν είναι λευκή επιταγή.

Η εξουσία είναι προσωρινή. Η ευθύνη, όμως, απέναντι στον δημότη είναι διαρκής.

Όποιος αναλαμβάνει να διαχειριστεί δημόσιο χρήμα οφείλει να θυμάται καθημερινά ότι πίσω από τους αριθμούς ενός προϋπολογισμού υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν οικογένειες που πληρώνουν δημοτικά τέλη. Επαγγελματίες που πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους. Πολίτες που περιμένουν καθαρούς δρόμους, φωτισμό, υποδομές, κοινωνικές υπηρεσίες, έργα και λύσεις στα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας.

Γι’ αυτό και η ερώτηση πρέπει να είναι πάντα απλή:

Αυτό που πληρώνεται, είναι πραγματικά αναγκαίο;

Και ακόμη μία:

Θα ξοδεύαμε με την ίδια ευκολία αυτά τα χρήματα, αν έβγαιναν από τη δική μας τσέπη;

Εκεί βρίσκεται όλη η ουσία.

Γιατί όταν πρόκειται για δημόσιο χρήμα, δεν χωρούν επιπολαιότητες, εντυπωσιασμοί ή επιλογές χωρίς επαρκή αιτιολόγηση. Χρειάζεται μέτρο. Χρειάζεται προτεραιότητα. Χρειάζεται λογοδοσία.

Και κυρίως χρειάζεται να καταλάβουν όλοι όσοι ασκούν διοίκηση κάτι πολύ απλό:

Δεν κάνουν χάρη στους πολίτες όταν κατασκευάζουν ένα έργο ή όταν χρηματοδοτούν μια υπηρεσία. Διαχειρίζονται χρήματα που οι ίδιοι οι πολίτες έχουν εμπιστευθεί στη διοίκηση.

Ο δημότης λοιπόν έχει κάθε δικαίωμα να ρωτά.

Πόσο κόστισε;

Γιατί κόστισε τόσο;

Γιατί επιλέχθηκε αυτή η δαπάνη;

Ποιο είναι το όφελος;

Υπήρχε μεγαλύτερη ανάγκη κάπου αλλού;

Αυτές οι ερωτήσεις δεν είναι γκρίνια. Δεν είναι αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση. Είναι ο πυρήνας της δημοκρατικής λογοδοσίας.

Όποιος διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα πρέπει να είναι έτοιμος να απαντά.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι καρέκλες αλλάζουν. Οι δήμαρχοι αλλάζουν. Οι διοικήσεις αλλάζουν.

Το ταμείο όμως παραμένει δημόσιο.

Και το δημόσιο χρήμα δεν ήταν, δεν είναι και δεν πρόκειται ποτέ να γίνει προσωπική περιουσία κανενός.

 vimavochas.gr – ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΒΟΧΑΣ