Την ανάγκη αλλαγής του αναπτυξιακού προσανατολισμού των έξι δήμων της Κορινθίας, με έμφαση στην αγροτική παραγωγή, τη συνεργασία και την επισιτιστική ασφάλεια, αναδεικνύει άρθρο γνώμης που δημοσιεύτηκε στο Sfedona.gr.

Το κείμενο ασκεί κριτική σε ένα μοντέλο Τοπικής Αυτοδιοίκησης που, σύμφωνα με τον συντάκτη του, δίνει υπερβολική έμφαση στις εργολαβίες, στα εγκαίνια, στις εκδηλώσεις και στην επικοινωνιακή προβολή, χωρίς αντίστοιχο ολοκληρωμένο σχεδιασμό για την παραγωγική ανάπτυξη.

Ο αρθρογράφος χρησιμοποιεί τον χαρακτηρισμό «δημοκρατία των εργολάβων» για να περιγράψει αυτή την αντίληψη, διευκρινίζοντας ότι δεν αμφισβητεί την αναγκαιότητα των έργων υποδομής, αλλά τον περιορισμό της αναπτυξιακής πολιτικής σχεδόν αποκλειστικά σε αυτά.

Η Κορινθία χρειάζεται κοινό παραγωγικό σχέδιο

Στο επίκεντρο της παρέμβασης βρίσκεται η πρόταση για τη διαμόρφωση ενός ενιαίου διαδημοτικού σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης, στο οποίο θα συμμετέχουν οι έξι δήμοι της Κορινθίας, οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι, οι συνεταιρισμοί, οι γεωπόνοι, οι νέοι επιστήμονες και οι επιχειρήσεις μεταποίησης.

Όπως επισημαίνεται, η αναπτυξιακή προοπτική του νομού δεν μπορεί να περιορίζεται στην κατασκευή τεχνικών έργων ή στην απορρόφηση χρηματοδοτήσεων. Απαιτείται σύνδεση της πρωτογενούς παραγωγής με τη μεταποίηση, την εμπορία, την τοπική γαστρονομία και τον τουρισμό.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην ανάγκη διατήρησης της παραγωγικής ταυτότητας της Κορινθίας και αξιοποίησης της γνώσης των ανθρώπων που δραστηριοποιούνται στον αγροδιατροφικό τομέα.

Επισιτιστική ασφάλεια και αγροτική ανάπτυξη

Το άρθρο επικαλείται στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το 2025, σύμφωνα με τα οποία το 7,5% του ελληνικού πληθυσμού αντιμετωπίζει μέτρια ή σοβαρή επισιτιστική ανασφάλεια.

Ο συντάκτης διαχωρίζει την αδυναμία ορισμένων νοικοκυριών να εξασφαλίσουν επαρκή διατροφή από το ζήτημα της παραγωγικής επάρκειας της χώρας, υπογραμμίζοντας παράλληλα τη σημασία και των δύο για τη διατροφική ασφάλεια.

Στο πλαίσιο αυτό, υποστηρίζει ότι η προστασία της αγροτικής γης και η ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής πρέπει να αποτελέσουν βασικές προτεραιότητες του αναπτυξιακού σχεδιασμού.

Επτά προτάσεις προς τους δήμους της Κορινθίας

Μεταξύ των πρωτοβουλιών που προτείνονται περιλαμβάνονται:

  1. Η δημιουργία Διαδημοτικού Συμβουλίου Παραγωγικής Ανασυγκρότησης.

  2. Η ίδρυση Αγροδιατροφικού Κέντρου Κορινθίας, με σύνδεση της επιστημονικής γνώσης και της παραγωγής.

  3. Η υποστήριξη των νέων αγροτών μέσω εκπαίδευσης και τεχνικής βοήθειας.

  4. Η αξιοποίηση εγκαταλειμμένης αγροτικής γης, όπου το επιτρέπει το θεσμικό πλαίσιο.

  5. Η ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ παραγωγών, μεταποιητικών επιχειρήσεων και εμπορίου.

  6. Η ανάπτυξη τοπικών αγορών και δικτύων διάθεσης αγροτικών προϊόντων.

  7. Η ανάδειξη της ιδιαίτερης παραγωγικής και πολιτιστικής ταυτότητας κάθε περιοχής της Κορινθίας.

Παραδείγματα από την Ελλάδα και την Ιταλία

Ο αρθρογράφος παραπέμπει σε πρωτοβουλίες τοπικής ανάπτυξης στην Ιταλία, όπως το πρόγραμμα OpenAgri στο Μιλάνο, η Piana del Cibo στην Τοσκάνη και η αξιοποίηση αγροτικών εκτάσεων στο Castel del Giudice.

Αναφορά γίνεται επίσης στο ιστορικό παράδειγμα της Ανάβρας Μαγνησίας, όπου αναπτύχθηκαν παραγωγικές υποδομές με επίκεντρο την κτηνοτροφία.

Παράλληλα, παρουσιάζονται οι προσεγγίσεις του Μιχάλη Χαραλαμπίδη για την «Αγροφιλία» και τη σημασία της ελληνικής υπαίθρου ως χώρου παραγωγικής και πολιτιστικής αναγέννησης.

Από τις εκδηλώσεις στην ουσιαστική συνεργασία

Στην παρέμβαση τίθεται ακόμη το ζήτημα της παρουσίας των κορινθιακών προϊόντων στην εστίαση, στα ξενοδοχεία και στην τοπική αγορά.

Ο συντάκτης επισημαίνει την ανάγκη καταγραφής και προβολής των προϊόντων της Κορινθίας, ενώ ασκεί κριτική και στην ανεπαρκή, κατά την άποψή του, διαδικτυακή παρουσίαση της ιστορίας και της παραγωγικής φυσιογνωμίας των δημοτικών κοινοτήτων.

Η κεντρική πρόταση του άρθρου είναι οι έξι δήμοι να αναλάβουν κοινή πρωτοβουλία, με συγκεκριμένους στόχους, χρονοδιάγραμμα και συνεργασία με τους ανθρώπους της παραγωγής.

Το βασικό μήνυμα της παρέμβασης είναι ότι η αναπτυξιακή προοπτική της Κορινθίας δεν εξαρτάται μόνο από τα έργα και τις χρηματοδοτήσεις, αλλά και από την αξιοποίηση της γης, της γνώσης, της παραγωγής και των ανθρώπων της.

ΠΗΓΗ: vimavochas.gr – ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΒΟΧΑΣ