Ο σοφός λαός μας, μέσα από τις εμπειρίες, τις δυσκολίες και τα μαθήματα της ζωής, άφησε μια φράση που αξίζει να θυμούνται ιδιαίτερα όσοι έχουν μπερδέψει την εξουσία με την παντοδυναμία τους: «Έχει ο καιρός γυρίσματα».

Πέντε λέξεις. Μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής. Μια υπενθύμιση προς εκείνους που πιστεύουν ότι η σημερινή τους θέση τούς εξασφαλίζει το δικαίωμα να συμπεριφέρονται στους άλλους με περιφρόνηση, ειρωνεία και αλαζονεία.

Υπάρχουν άνθρωποι που, μόλις αποκτήσουν λίγη εξουσία, ξεχνούν ποιοι ήταν, από πού ξεκίνησαν και κυρίως ποιοι τους έδωσαν τη δυνατότητα να βρίσκονται εκεί που βρίσκονται.

Ξαφνικά, ο απλός άνθρωπος γίνεται ασήμαντος. Η διαφορετική γνώμη γίνεται ενοχλητική. Η κριτική θεωρείται εχθρική ενέργεια. Η ερώτηση αντιμετωπίζεται ως προσβολή. Και όποιος τολμήσει να διαφωνήσει μπαίνει στο στόχαστρο της ειρωνείας και της απαξίωσης.

Αλήθεια, ποιοι νομίζετε ότι είστε;

Ποιος σας έδωσε το δικαίωμα να περιπαίζετε τους ανθρώπους; Ποιος σας είπε ότι μπορείτε να λοιδορείτε εκείνους που διαφωνούν μαζί σας; Από πότε η προσωρινή κατοχή μιας θέσης αποτελεί πιστοποιητικό ανωτερότητας;

Μήπως πιστεύετε ότι είστε αναντικατάστατοι; Ότι χωρίς εσάς δεν γυρίζει ο κόσμος; Ότι η κοινωνία οφείλει να σας χειροκροτεί, ακόμη κι όταν δεν έχετε τίποτε ουσιαστικό να παρουσιάσετε;

Μην μπερδεύετε την καρέκλα με την αξία σας.

Η καρέκλα δίνει αρμοδιότητες. Δεν χαρίζει ούτε ήθος ούτε αξιοπρέπεια ούτε ικανότητες. Αυτά αποδεικνύονται καθημερινά, με πράξεις και συμπεριφορές.

Και κυρίως, μην κάνετε το τραγικό λάθος να θεωρείτε τη σιωπή των ανθρώπων αδυναμία.

Ο κόσμος βλέπει. Ακούει. Κρίνει. Μπορεί να μη μιλά κάθε στιγμή, μπορεί να ανέχεται περισσότερα απ’ όσα θα έπρεπε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι συμφωνεί ή ότι ξεχνά.

Η μεγαλύτερη πλάνη του αλαζόνα είναι ότι θεωρεί τον εαυτό του παντοδύναμο και τους άλλους ανήμπορους.

Όσο βρίσκεται ψηλά, πιστεύει πως όλοι τον θαυμάζουν. Δεν αντιλαμβάνεται ότι κάποιοι τον πλησιάζουν μόνο για τη θέση του. Μπερδεύει την κολακεία με τον σεβασμό, την υποταγή με την εκτίμηση και τον φόβο με την αναγνώριση.

Και τότε αρχίζει η πραγματική του κατρακύλα. Όχι απαραίτητα από την καρέκλα, αλλά από τη συνείδηση των ανθρώπων.

Γιατί μπορεί κανείς να διατηρεί έναν τίτλο και να έχει χάσει προ πολλού τον σεβασμό.

Ιδιαίτερα όσοι ασχολούνται με τα κοινά οφείλουν να καταλάβουν μια απλή αλήθεια: Δεν τους ανήκει ούτε ο Δήμος ούτε η κοινωνία ούτε οι πολίτες.

Δεν είναι ιδιοκτήτες της δημόσιας ζωής. Είναι προσωρινοί διαχειριστές μιας ευθύνης για την οποία οφείλουν να λογοδοτούν.

Ο πολίτης δεν είναι υπήκοος. Δεν ζητά χάρη όταν απαιτεί απαντήσεις. Δεν χρειάζεται άδεια για να ασκήσει κριτική. Και δεν είναι υποχρεωμένος να ανέχεται την προσβολή επειδή κάποιος απέκτησε έναν τίτλο, ένα γραφείο ή μια θέση.

Όποιος δεν αντέχει την κριτική, ας αναρωτηθεί αν αντέχει πραγματικά την ευθύνη της εξουσίας.

Γιατί η εξουσία δεν είναι προσωπικό τρόπαιο. Δεν είναι μέσο επίδειξης και πολύ περισσότερο δεν είναι άδεια για να εξευτελίζει κανείς τους άλλους.

Ας θυμηθούν, λοιπόν, οι υπερόπτες κάτι που η ιστορία της ανθρώπινης ζωής διδάσκει ξανά και ξανά.

Κανείς δεν βρίσκεται για πάντα στην κορυφή.

Κανένα αξίωμα δεν είναι αιώνιο.

Κανένα χειροκρότημα δεν διαρκεί επ’ άπειρον.

Και κανείς δεν είναι τόσο σπουδαίος όσο φαντάζεται όταν κοιτάζει τους υπόλοιπους αφ’ υψηλού.

Θα έρθει κάποτε η στιγμή που οι τίτλοι θα αποτελούν παρελθόν. Οι πόρτες που σήμερα ανοίγουν πρόθυμα ίσως αύριο να παραμένουν κλειστές. Εκείνοι που σήμερα σπεύδουν να συμφωνήσουν με κάθε σας κουβέντα μπορεί τότε να μην έχουν ούτε έναν καλό λόγο να πουν.

Και τότε τι θα απομείνει;

Οι πράξεις σας. Η συμπεριφορά σας. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίσατε τους ανθρώπους όταν είχατε τη δυνατότητα να τους βοηθήσετε ή να τους ακούσετε.

Αυτά είναι που μετρούν. Όχι οι φωτογραφίες, οι δημόσιες εμφανίσεις, οι μεγαλόστομες δηλώσεις και οι αυλοκόλακες.

Και κάτι τελευταίο, προς όλους εκείνους που έχουν κάνει θεό την αλαζονεία:

Μη θεωρείτε την ευγένεια αδυναμία. Μην εκλαμβάνετε την αξιοπρέπεια ως υποχώρηση. Μην περιφρονείτε τον άνθρωπο που σήμερα δεν έχει τη δύναμη να σας αντιμετωπίσει.

Γιατί η ζωή δεν υπογράφει συμβόλαια μονιμότητας με κανέναν.

Και όταν αλλάξουν οι συνθήκες, δεν θα έχει σημασία πόσο δυνατοί δείχνατε, αλλά πόσο σωστά σταθήκατε απέναντι στους συνανθρώπους σας.

Γι’ αυτό, λιγότερη έπαρση. Λιγότερη ειρωνεία. Λιγότερη περιφρόνηση. Και περισσότερος σεβασμός.

Όσο είναι ακόμη καιρός.

Γιατί, όπως έλεγε και ο σοφός λαός μας…

ΕΧΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ!

Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο οδυνηρό από το να χάσεις μια θέση: να τη χάσεις και να συνειδητοποιήσεις ότι, χωρίς αυτήν, δεν έχεις κερδίσει ούτε τον σεβασμό των ανθρώπων.

ΠΗΓΗ: vimavochas.gr – ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΒΟΧΑΣ